After a Journey of Bliss (PV 1/4)

Last June I stayed in Plum Village, France where I supported the lay cooking team during the 21 Day Retreat. An endeavour very much in line with my wish to live in nature, in community as well as doing simple yet fulfilling work.

Despite the dense retreat programme (often from 5.30 – 22.00) and the cooking tasks, this month felt like a festival or vacation rather than a retreat or work. First of all, the summer season did a good job in bringing about a more festive, social atmosphere than the more inwardly directed winter months in the end of last year. Secondly, I stayed in Upper Hamlet where usually only the monks and male lay friends or couples reside. The energy there is noticeably different (read: more loose, chaotic, relaxed) from the nun’s Lower Hamlet where I stayed before. Whatever the reason, I greatly enjoyed this celebration of people, nature, music.

People are magic

Together with the kitchen team we regularly met during evening meals (partially in silence) or sharing circles. From many new faces, this group quickly turned into a warm family within the bigger community. Even more so, because my sister and her boyfriend were also part of the team. Then there were the heart-warming familiar faces, either from the Netherlands or from earlier stays in Plum Village, as well as many new encounters.

People are magic.* Yes they really are, if only we have the space within to truly see each other (or ourselves for that matter). Meeting each other beyond fears or expectations, envy or aversion. I love to let myself be led by almost childlike curiosity. Sensing the depth below the surface, the universe behind the face, while being reminded again and again that still, I know nothing. I fell in love a thousand times this summer. Falling in love with life and its many expressions. It’s a real joy to fully allow and taste its intensity, without drowning or loosing myself in it, observing judgements and stories come and go without getting caught in them. When this feeling or energy gets all the space to be, to move me, there is clarity in the midst of it.

*Thank you Rashma, for the calling work earlier this year, where this sentence originates from. From what I know so far, I really recommend checking this woman’s inspiring work out!

Thundering nature

Falling in love with life doesn’t only happen with people. Plants, the weather, the moon can all trigger this wonder and joy. Coming from the hot and sunny Netherlands, I was kind of surprised at the enormous mountains of rain clouds on our trip to Plum Village. In the four weeks in France, we’ve had a good mixture of hot and chilly, sunny and cloudy days. Many a night, thunderstorms made sleeping in a tent an adventure. Heavy rains, thunder and lightning. Sometimes it felt as if sleeping below a waterfall. Miraculously, the tent stayed dry throughout it all.

In general, I loved to be able to be outside that much again. To sense my way to the tent through the trees in the dark, to fold laundry in the sunshine, to enjoy most meals in the open air. To sit in the field with some friends, sing and watch the sun setting. To feel the dirt squeeze between my toes during walking meditation. One particularly stunning moment was during Moongazing Festival, the performance night on the final day of the retreat. In the open air, the performances took place downhill while the audience sat uphill, like in a half amphitheatre. Small lanterns among the trees shed their lights, but the biggest of all, the Moon, rose exactly above the ‘stage’. As if that wasn’t enough, a slow-motion, very long shooting star made its way across the sky that night!

Music and integration after bliss

Besides the meditation practice, people and nature, I feel enriched by sharing and exchanging music with so many people. My system still sings of the countless musical encounters with one or more friends, harmonies and crazy impro’s with my sister, songs around the campfire, Kirtan circles and dancing, following workshops on overtone singing, offering a workshop on playing with the voice, performing one of my songs with a spontaneous band during Moongazing Festival as well as hearing so many other people’s expressions of creativity… Again and again I felt: YES it’s time to share my music with the world, YES I want to learn and teach more voice-, breath- and bodywork, YES I love to connect (with) people through music. (And oh YES, it’s happening, stay tuned 😉)

One of the things music does for me is create connection without words, beyond ideas and boundaries. Not only a way to connect to other people and myself, but also with Love, the Divine. For me music, when conditions are sufficient, is a highway towards flow, spaciousness, unconditional love. But how to land after a flight of blissful silence, singing, dancing, togetherness? How to stay grounded instead of feeling lost and unstable afterwards? On contemplating this, the following poem arose:

After a journey of bliss,
Let it be as it is.
Leave all words and wows,
Turn to silence and bows.
Feel the roots, do not withdraw,
Find ‘of course’ in greatest awe.
No need to hold on to, or to explain,
All grasping, all reason will be in vain.
Offering presence and gratitude,
Openly embracing this magnitude.
This is not me, this magic not mine,
I’m merely an instrument to the Divine.


Want to read more insights/experiences that spring from my time in Plum Village during 21 Day Retreat 2018? The initial blog was so long that I decided to divide it up into four pieces. Next to this one, I also wrote about my mindful loving work, unconditional (self & sister) love as well as difficulties and nourishments of the practice. You can read them all in a row or one by one in random order.

On really diving in…

Here’s what’s alive in me about my going to Plum Village tomorrow.

I’m wondering what place this practice has in my life right now. Ever since an introduction week with Centrum voor Tantra a few weeks ago, I feel deeply motivated to dive more into tantra and integrate it in my life. It includes the body into the spiritual practice, something I am oh so enthusiastic about. The body and breath as gateways or instruments to spirit. Integration of heaven and earth, silence and celebration, solitude and togetherness… This focus on breath- and bodywork as well as inclusiveness towards sexuality and intimicy are aspects that I miss in the tradition of Thich Nhat Hanh. Of course, it’s a whole different setting you could say. It’s a monastery. And yes, it still has a lot to offer; A strong community and spiritual practice that has proven healthy and nourishing to me; An inspiring practice of engaged buddhism (i.g. with respect to peace work or environmentalism) that places the practice into the broader situation on planet earth.

Moreover, I notice this recurring desire to ‘really dive into’ something. I’ve heard and felt this before. And time and again, somehow this intention to really focus on that one thing often ends up in doing also that, but also a lot of other great stuff that comes up. I have great respect for people who really dive into something. Who have a hobby that they are dedicated to, or a job, or a practice. I’m wondering, what is my dedication? Living life fully?

How do I love myself (and subsequently others) unconditionally?

A recurring question, so much learned already, yet so much more to learn. It asks my attention these days and I’m open to look at it.

How do I integrate love and work?

Or in terms of Plum Village maybe mindfulness and work. So how can I integrate the practice with work, also when it is not fun or when it is challenging? I’ll volunteer in the kitchen, so I suppose there will be enough opportunities to learn.

About life in paradise

When it hit me

Last Friday, I started doing the necessary practicalities for my departure. I did a laundry so as to arrive in Plum Village with clean clothes and to ensure Marloes can sleep in fresh bedsheets next week. I finally got the flat tire of the bike fixed and found the container to recycle some glass jars. I arranged my moving on Sunday (thanks a thousands, Erik!) and started sorting out and packing my stuff. All that happened in a rather light, practical manner, without noticeable emotional impact. Until that moment, when all of a sudden it hit me.

It hit me when I was finished packing and decided to go for a swim in the natural pool. Walking to the pool, I realised that I’ve grown very fond of this place, it’s people, this simple life in nature. Yes, I would love to stay. Diving into the water I was simultaneously diving into spaciousness, into now, into my heart. Wow, this beauty. This variety of plants around the pool, the abundant vegetable and flower garden next to it, the mild weather and soft sunlight.

It hit me. How much I’ve come to feel at home here. How much I love and treasure living on this piece of land. Oh, my heart is full of a bittersweet mix of melancholy and gratitude. Just take this moment in time, the wealth I experience while typing these words. Sitting in the pipowagen in my summer dress, all doors open, my hair still dripping from my evening swim. Birds singing, light changing ever so slightly due to the retreating sun, soft tones of green embracing me and a mild breeze caressing my skin.

It hit me and I knew, it’s time to say goodbye. Honouring this present moment, honouring what was and through that, making space for what’s yet to come.


So here’s a love letter to the land

Written by heart, not merely by hand

A journal of magic to recall and remember

The wish to come visit again in September

I’m so grateful for this paradise and the opportunity I had to call it my home for the past months. Besides the experience itself, it also showed me the abundance of possibilities that is out there. I remember the first time I came to visit this place and I just couldn’t believe my senses. But yes, it’s true! Yes, there are magical places of nature in the Netherlands. Yes, I can live there. Wow!

Animal encounters

Just as animals live there. Let me give you a short selections of my encounters on the land. One of the most impressive was a deer galloping away at night when I passed. I didn’t see it, but heard and felt it’s footstep on departing. I saw another deer during a stroll in daytime. Then there was the hare. The hare sat quietly in the grass, just a meter or so distance from the path I was standing on. We remained there for a moment, before it slowly made its way into the other direction and I too moved on.

Then there is the frogs, the salamanders in the pool, the snails and the insects. The birds 33462581_10155965015469213_345455206143623168_nsuch as woodpeckers in the trees, redbreasts in the bushes, buzzards in the air. One recent day, a babybird even visited in the pipowagen when Mirjam and me were having breakfast. What a tiny, beautiful, cute creature! My heart grew ever so tender while watching it sit climb the curtain and finally fluttering into freedom again. Last but not least, mice rushing around in front of the pipowagen made for entertaining ‘hippie tv’ (a term coined by Marloes). Though I love their sweet looks I was glad they were merely neighbours, not housemates.

Other encounters

At times, I also had the pleasure to share this home with friends. Thank you so much for coming over and sharing love, meals, conversations, music, silence and so much more together dear ones! Thank you for making me even more aware of the magic here and in those moments. Same goes for all those moments and encounters with lovely people in other locations and settings. I want to focus on life in the pipowagen here, so maybe I will share more about my experiences with tantra, mushrooms, sweatlodge, women circle, kirtan singing, and babysitting another time. What I do want to share at this point is how my ‘retreat to nature’ was also just that, but also cruised around quite a lot and enjoyed the freedom of having a car in the countryside.

At home around and within

Oh dear nature. How I love to come home to this exuberant sea of plants, soil and fresh air. To be indulged in the sounds of songbirds and mosquitos, the brook or the rain. Trees swaying, leaves waving. Nature invites me to come home, not just in that particular location, but more crucially in myself. It’s these small moments like brushing my teeth in the moonlight, walking around the land, breathing in the air, getting up in the morning and moving from ‘still a little tired and heavy’ to ‘I’m awake and happy to be alive’ just by making my way into the bushes to pee.

Thank you, land. For the open arms that embrace me every time I return to you. Reassuring me that it’s okay. That what matters most doesn’t ask for rushing or doing my best. As a matter of fact it doesn’t ask for anything at all. There’s nothing I need to fix, reach, prove. Moments of knowing that this is it, this is more than enough. A sigh of release and relaxation. A heart heavy of gratitude. Tears of loss and recovery on sinking into nature and thus my own being. It’s the dancing trees, the changing colours, the growing greens, the various weathers – all that’s alive outside that invites me, reminds me to get in touch with the aliveness inside as well.


Okay, to be honest the current season helps a lot to foster an enthusiastic feeling about living off grid in nature. It’s easy to live comfortably outside, when temperatures are mild to hot, grey skies and rain are a welcome alternation instead of an everyday reality. It’s very rewarding to work on the land at this time, when everything seems to explode and go wild. As the (wise) woman of the land stated recently, summer is about crossing boundaries – personal, geographical, or other. I can just second that after the last weeks’ activities and the travel plans ahead. Nevertheless, I’m also curious and hopeful to experience life in nature during the rougher, colder seasons later this year. Looking forward to living with all the seasons and weathers.

From discomfort to new routines

I mentioned this before, in my newsletter. In the beginning of my stay, it took some more time and getting used to the practical sides of living a more simple life. Preparing meals and doing the dishes, washing myself (the ‘bathroom’ being the natural swimming pool on the land), going to the ‘toilet’ (the bushes and a hole in the ground)… It all feels very natural by now, but I do remember the first days, when all those small actions demanded a lot of time and effort.

Same goes for my use of the internet. Before moving, my intention and expectation was to be able to work online in the pipowagen. When my mobile internet connection proved to be less than satisfactory, this first caused me quite some frustration and irritation. How would I be able to prepare for my dance ceremony? What to do about the newsletter I was supposed to send? And all those administration to-do’s that were on my list? In time, expectations have been adjusted and I feel quite happy to reduce online work to some hours a week in the local library or café. It invites me to use both my offline and online time wisely. It allows me to be more at home, from which arises beauty like reading books, staring outside, drawing…

From integration to enrichment

Besides the practical aspects of everyday life, it also took some time to settle into the new surroundings. The social contacts with the other people living on the land, the broader surroundings of the village and landscape. The Mondays when we worked together in the vegetable garden or elsewhere on the land, helped a lot in the integration process. I enjoyed doing this beautiful, physical work together and then connecting further over lunch.

Despite all that, I realise that I’m only starting to fully land and integrate. And that these roots in the ground are somehow necessary to build or start something new here. Marloes invited me to feel free in building a compost toilet, growing some plants or organising life in the pipowagen in a new way if I see fit. Due to the above mentioned landing process, however, I only feel able to move into that direction since a few days. I look forward to the chance to spend more time adding to and enriching some magical place in the future.

On the significance of chopping wood

Wouldn’t that be an amazing title for a book? It wouldn’t surprise me if I saw workshops in chopping wood popping up in the spiritual/conscious world soon. You see, I’m a fan! First of all, it is super rewarding when you finally see this piece of wood split off, when you can hear and feel that happening. Besides, in the process of healing and balancing my third chakra (inspired by the massage training by Connie van Dam earlier this year), getting (myself and) my energy moving is vital. So one day on the land, I suddenly felt the calling to I hit the wood (instead of the gym) in order to start my inner fire. And oh how it burned! From feeling tired, demotivated, lazy, heavy… I ended up feeling awake, centred, energized, empowered. It worked instantly all the moments I tried.

Nourishing my creative and spiritual practice

Next to living in nature, my intention for this period in the pipowagen was to make space for my creative and spiritual practice. Even though I haven’t had a recurring daily practice, I am happy to share that I filled the pipowagen with music and even dance, with love and life. Thanks to my intention, the lack of distraction and the subtle invitation of nature, I regularly grabbed my guitar and started jamming. I took time to write my newsletter, blog and diary.

I meditated, walked mindfully among grass and trees, did breathing exercises, danced or did bodywork outside. Nat made space for ceremonies around my menstruation and other meaningful moments. For instance, I offered the blood to the earth but also used part of it to draw. I had a cacao ceremony with a dear friend and lots of everyday magic. I read books in sun- or candlelight which inspired me to learn, grow and continue on my path. Oh and did I mention these moments when I was just being?

Last but not least – the mess that is also life

Oh and did I mention the inner conflicts, unhealthy eating, self doubt, sleep deprivation…  Because these were and are also part of my life in paradise. They come and go as do the more pleasant experiences. Haha, yeah, I feel I need to counter balance the above paragraph. I just want to reassure you that I am indeed a human being. A human being that experiences a lot of flow, magic and love these months, but still a human being. And maybe in another blogpost I will share more about the difficulties, inner processes, etc.

Off to new adventures

The day before ‘it hit me’ I was also writing. But before words were streaming like a waterfall, I first got distracted big time. Looking back seemed to make me look forward. Suddenly I submersed myself in a research for communities and organic farms that I could visit or live/work with from August onwards. Wow, what a joy to see all these possibilities popping up and to feel this movement and motivation awaken within myself! And how wonderful to allow this detour, instead of forcing myself into writing.

Everything at its own time. Trust the flow. Even if it doesn’t seem wise first. All those moments when I let go of my plans, my ideas of what should be done, my expectations… Time and again, magic occurred right then and there. Happy to see what the next moments will bring.

Thank you

Thank you

Thank you


photo by Jurriaan Koot 🙂


Dear one, what I explore with you
Feels both ancient and so new.
I feel a stranger on this shore,
and yet I feel at home in core.

My mind can play the game of doubt,
wispering questions soft or loud.
My heart and body, though, surrender,
to season’s blossom oh so tender,
to sensation and emotion,
to celebration and devotion.

Firm as a rock, in waves so wild
I stand, I dance, laugh like a child.
From time to time I stop and see,
Observe the weathers on the sea.
I greet the sun, the clouds, the storms,
Embrace them all, love’s many forms.

Along the awe that’s ever growing,
There’s peace and trust in inner knowing.
Thus in deep gratitude I bow
To every new and wondrous now.

Onderweg thuis – een nieuw begin

‘Waarom?’ ‘Waar ga je heen?’ ‘En wat ga je doen?’ – vragen, vragen en ook antwoorden als je even verder leest.

Afgelopen vrijdag. Ik zit in mijn lege kamer in Schiedam. Gedurende het proces van inpakken en afronden stromen er al dagen diverse emoties door mij heen. Angst danst met vertrouwen, twijfel draait rondjes met liefde, stress en ontspanning delen het toneel. Met golven voel ik me overlopen van dankbaarheid voor de mensen om mij heen. Afscheid als viering van de liefde en verbinding die er is. Een paar uur later. Ik sta met mijn backpack en gitaar voor het huis. Sefrijn neemt nog een foto, dan loop ik naar de trein. Rust en vreugde overwegen nu in mij. Ik ben onderweg.

Goeie vraag. Waarom zou je vrijwillig uit dit gave pand met deze liefdevolle community vertrekken? Mijn antwoord in het kort is: natuur en tijd voor verandering. Al sinds de herfst verlang ik naar een thuis waar ik uit de deur ‘de modder’ instap. Ik wil niet langer op mezelf wachten. Als ik de lente al in de februarilucht kan proeven is het tijd voor beweging. Zowel rondom mijn thuis als m.b.t. mijn ondernemerschap (dit najaar heb ik me met Impressions Expressed ingeschreven bij de KVK).

Het boek van choreograaf Royston Maldoom dat ik afgelopen vrijdag in de trein begin te lezen raakt me en sluit sluit mooi aan bij de ‘waarom’ vraag. Ogenschijnlijk willekeurige beslissingen, onverwachtse bewegingen die je uiteindelijk brengen waar je moet zijn. Dit gebeurt als je je innerlijke stem volgt. Logisch dat er ook angst en onzekerheid bij komen kijken, als ik mijn vertrouwde thuis en werkplek inwissel voor het onbekende. Maar ook zij wijzen de weg: uit de comfort zone naar de magie van leven.

En magie is er! Op dezelfde dag dat ik mijn zoektocht naar een woonplek in de natuur deelde op social media, boekte een vriendin van me nietsvermoedend haar vlucht naar Peru. Vanaf half april mag ik tijdelijk haar fijne pipowagen op een paradijselijk stuk land bij Utrecht mijn thuis noemen. Tot die tijd ben ik onderweg. De afgelopen dagen in Beieren, bij opa en zusje Lena. De komende dagen bij verschillende lieve mensen in Nederland. Nu voelt het leuk om nog niet te weten waar dat precies gaat zijn.

In juni zal ik helpen koken (en mee beoefenen) tijdens de 21 Day retraite in Plum Village Frankrijk. Natuur, community leven, beoefening, muziek maken – heerlijkheid! Daarna ga ik samen met mijn opa een maand naar Noorwegen waar hij de afgelopen zomers steevast doorbracht. Met zijn 81 jaar gaat dit niet meer alleen. Het lijkt me een bijzondere ervaring, en ik ben benieuwd wat ik tijdens deze reis over zelfzorg in mantelzorg en liefdevol duidelijke communicatie zal leren. Daarnaast zijn fjord, bergen, schrijven en muziek bij het kampvuur ook een aantrekkelijk vooruitzicht.

Hierboven heb je al een aantal ingrediënten voorbij zien komen van wat ik ga doen. Luisteren naar mijn hart en ziel, ruimte maken voor wat er wil stromen. Stap voor stap verder ontdekken, specifiek ook in mijn creativiteit en ondernemerschap:

  • Het schrijven van muziek en blogs,
  • zingen en gitaar spelen tijdens ceremonies en andere gelegenheden,
  • meer masseren en dansmeditaties begeleiden,
  • verstilling en liefdevolle aandacht delen in workshops of retraites,
  • op baby’s en kinderen passen
  • werken op het land
  • vertalen van/naar Duits, Nederlands en Engels
  • … (misschien heb jij nog wel een ander idee? 🙂 )


De komende weken ben ik hier aan het werk=leven=zijn:

7-8 april: Mantra Vigil door Open Heart Encounters (hele nacht zingen & zijn in een Yurt in de wei)

9 april: Boom beklimmen en mediteren met Boomtoppers & The Monkies (mail naar en ik stuur je meer info)

21 april: Ecstatic Dance Rotterdam (ik neem je met tijdens ceremonie mee de dans in, DJ Petro verzorgt de muzikale sferen)

Elke maandag in april/mei: werken op het land. Meehelpen? Stuur me even een mail naar sarah.schutzle[at]

Nu en dan: stuur ik je graag mijn nieuwsbrief met news & now – inschrijven kan hier.


Tot slot, een leef- en werkgemeenschap in de natuur
Uiteindelijk wens ik weer langere tijd in een community leven en werken. Samen zijn vanuit openheid en liefde, waarin we elkaar spiegelen en voeden. Waarin eenieder kan blijven groeien en bloeien. Waarin we voor elkaars kinderen zorgen als-ie er zijn, en voor het land. In de natuur en goed bereikbaar vanuit de stad. Met ruimte en aandacht voor bezoekers die zich tijdens retraites en workshops kunnen voeden aan het verstilling en muziek, beweging en buitenlucht. Ik ben dankbaar voor alle ervaringen die ik hiervoor al heb mogen maken, en alle stappen die ik ook de komende tijd zal doen om stap voor stap te blijven dansen. Onderweg. Thuis.



May I serve the world. May I serve life.

Woorden die wortels sloegen tijdens de overgang van het oude naar het nieuwe jaar. Geen jong, lichtgroen stekje in het nog ingetogen winters landschap, maar krachtige wortels. Ze liggen diep verankerd in mijn ziel.

Universe, i hear your calling.
Universe, how can i serve?

Maak ruimte zodat het leven ongehinderd door je heen kan stromen. Wees aanwezig voor wat zich door jou wil ontvouwen en uitdrukken. Zing, verbindt, laat je zien en uit je. Dans, wees stil, heb lief en luister. Durf te stralen!

May I serve the world. May I serve life.

Voluit leven heeft nieuwe lagen gekregen. Liefde en overgave proeven rijper dan eerst. Het is tijd om mijn plaats in te nemen. Mijn verantwoordelijkheid te erkennen. Ik ben er klaar voor. Ik ben er.

A sense of purpose. Big time.

Elke dag wordt ik herinnerd aan die wortels. Vers water, zonlicht, voedingsrijke grond. Wat voedt mij? Vertrouwen, op het universum en mijn innerlijk kompas, en vandaaruit helder en duidelijk kiezen waar ik mijn energie en aandacht aan schenk.

Wat is mijn plaats?

Wat is mijn pad?

Universe, I hear your calling.
Universe, I’m here to serve.

Los van wat ik als persoon wil, me kan voorstellen, als aangenaam of veilig ervaar. Ik laat me verrassen en verrukken.

Dankbaar voor al die hemels aardse ervaringen. Dankbaar voor alle hemelse modder onder mijn voeten, op mijn pad.


Deze woorden vormden zich moeiteloos en vreugdevol tijdens een nacht zonder slaap en vol creatieve energie. Een week geleden was het ook zo’n nacht. Ook toen kwamen de woorden. Wederom over wat ik meeneem uit mijn verblijf in Plum Village deze winter. Wel was de tekst meer verhalend, langer. Toen ik klaar was met deze nieuwe tekst vannacht dacht ik in eens: ‘Moet ik dan niet meer uitleggen, beschrijven wat mijn concrete ervaringen zijn? Snappen mensen wel wat ik bedoel? Verschuil ik me niet achter de poëzie?’ Wie weet. Maar dit is wat er nu is. En ik geniet ervan. Ik ben benieuwd hoe dat voor jou is.

Nog iets over ‘Hemelse Modder’
Ik zou er een nieuwe slapeloze nacht aan kunnen wijden, maar voor nu wil ik jullie eerst attent maken op waar ik deze prachtwoorden laatst tegen kwam. In Ruimte voor Helden hangen op dit moment de werken van Hanneke van der Werf, waaronder dus ook het werk Hemelse Modder. Gedurende een mooie nieuwsjaarsspeech bijeenkomst bij Ruimte voor Helden vroeg dit schilderij steeds weer mijn aandacht, en toen ik uiteindelijk langer keek en ook de titel zag wist ik waarom… (cliffhanger?!). Ga haar werk zeker eens zien!



Change of seasons

I wrote the below in October 2017, but didn’t publish it then. Now (almost a year later), it’s a beautiful chance to look back upon last year’s change of season. Wow, so much has happened then and since! It was tempting to change the text, delete or rewrite some sentences, but I resisted. So here’s an open, trembling heart sharing a moment in life.

I’d like to share a little about my endeavours so far after having quit my job in the beginning of this summer. My intention was and is to live fully from a place of love, trust and abundance. Living with my heart wide open, brave, vulnerable. It was a summer full of exploration and reflection, of silence and celebration, of intense emotions and fast changes. I had the chance to do ‘nothing’ (living moment to moment without a plan), to enjoy nature, to organise and facilitate retreats and workshops, to learn and experience in other retreats and workshops (contact impro, mindfulness, tantra, voicework…), to connect with beautiful and inspiring people and more.

And through it all, I met myself.
In all my glory and all my misery.

One of the things I am learning is to find a middle way. It’s the extremes that come to me effortlessly, the flight or fight state of being. But I don’t want to flee from pain or confrontation that can be touched. Neither do I want to consciously invite more of it than my heart and soul can bear. So I learn how to surrender to myself. Listening to my body, heart and soul, speaking from and acting upon this embodied truth of mine.  Regardless of what I think I should feel, act, be like. What do I really want, need, desire? Instead of suppressing my very human beingness, I intend to integrate the realms of heaven and earth, to integrate wisdom, insight, the universal and emotions, physical experiences, the personal.

Step by step
Breath by breath
A little deeper
A little closer

And deeper still, there is this life lesson that revisits regularly: I am enough. No need to change, no need to prove myself, no need to do anything in order to be worthy, lovable, visible.

With the change of the seasons, I also welcome the change within and around myself. Opening myself again and again, brave and vulnerable. Some moments anxious, some curious, some ecstatic, some tearful. Trusting that this moment is perfect, acting from love instead of fear, knowing that I am enough.

In the light of another upcoming phase of my inner journey, I will be less available online. I don’t intend to run away. Instead, I’ll be even more available to myself, to the process, to nature and mother earth.

Inner work ~ outer work

Last but not least, I am happy to share with you that my initial idea to move into work as a spaceholder, organiser and facilitator of retreats and workshops is still very much alive. The experiences I could make so far have only confirmed this wish, as well as the desire to integrate mindfulness, dance and singing, body- and voicework in that. My enthusiasm grows stronger still as I gain deeper insights into those fields and as I discover the rich relations with other branches like breathwork and tantra.


Dance Sing Live Love

a simpel, silver necklace

one circle, four words

dance sing live love

a travelguide for life



no longer

circle shaped

silver on my skin




simple symbolism

engraved in my heart


dance sing live love



Nieuwjaarsspeech 2017

Afgelopen vrijdag werd ik met een wel heel persoonlijke nieuwjaarsspeech toegesproken. Een speech geschreven voor én door mezelf.

Een 13tal medemensen hadden eveneens een nieuwjaarsspeech geschreven en werden daarmee door vrienden, familie of een ander persoon die dichtbij hen staat toegesproken. Dit evenement was geïnitieerd en liefdevol georganiseerd en vormgegeven door Bruno van den Elshout en Ruimte voor Helden.

Ter voorbereiding namen we in december al een hele dag de tijd en ruimte om aan zee terug te blikken op 2016, en later op de middag vooruit te kijken op wat er in 2017 mag verdwijnen en verschijnen.

Van de dag zelf blijven mij vooral de vrolijke energie in het begin bij, de oprechte aandacht en verbinding tijdens de speeches en de dankbaarheid die ik achteraf voelde. Dankbaarheid voor mijn JA tegen deze bijzondere gelegenheid, en voor de openheid, kracht en schoonheid van alle aanwezige mensen.


Lieve Sarah,

Wat een proces, het schrijven van deze speech. Je begon met een helder, gestructureerd verslag, een soort evaluatie van 2016 en daaruit voortvloeiende voornemens voor 2017. Maar het voelde niet goed. De woorden raakten je niet. Ze leken van gebrek en drang tot verbetering uit te gaan, terwijl je juist vanuit overvloed en dat alles al goed is wilt leven. Fijn dat je dat aanvoelde! Hierbij nu JOUW nieuwjaarsspeech, van hart tot hart.

Het thema dat je sinds een paar jaar houvast geeft in je intenties voor het nieuwe jaar is jouw plek. Jouw plek, je kan het je voorstellen als een prachtig eiland, waar van alles te ontdekken valt: geweldig mooie en spannende mensen en omgevingen, werkplekken en vaardigheden, uitingen van creativiteit en spiritualiteit. Na het zoeken en vinden van jouw plek in 2015, was je in 2016 bezig met het verder ontdekken en ‘innemen’ van die plek.

Zo heb je veel energie en aandacht gestoken in je werk bij het Verhalenhuis en jouw eigen ontwikkeling hierin. Met jouw inzet en groeiende betrokkenheid heb je onder meer financieel en organisatorisch, en daardoor inhoudelijk veel waarde bijgedragen. Hiernaast creëerde jouw besluit tegen een deeltijd onderzoeksbaan ruimte voor andere werkzaamheden: Vertalen en schrijven, het begeleiden van meditatieavonden en retraites, én het opstarten van de maandelijkse Sister Moon Circles. Je bent bovendien jouw droom van een community of woongemeenschap gevolgd. Een samenleven dat gebaseerd is op liefdevolle aandacht en verbinding, op samen leren, ontwikkelen en bouwen aan een mooie wereld.

Tijdens het verder ontdekken en ‘innemen’ van jouw plek in 2016 heb je echter ook gemerkt dat zo’n overvloed aan gaafs soms overweldigend kan zijn. Nu wil je daarom jouw leven op dat eiland zelf vormgeven. Ten eerste door jouw innerlijke rust te voeden en een structuur te creëren waarbinnen wederom ruimte is voor experiment, spel, dans en het onverwachte. Ten tweede door vanuit die rust steeds meer eigen regie en initiatief te nemen.

Dat eerste doe en kan je al heel goed. Je hebt er ook een duidelijk beeld bij:
Je staat in de duinen. Alleen. Achter jou in de verte de overvloed aan mogelijkheden. Voor jou de wijdte en grootsheid van de zee. De wind in je haren, de frisse zeelucht in je longen. Hier maak je verbinding met jouw eigen kalmte en wijsheid, met zachtheid en liefde voor jezelf en de wereld om je heen, met de diep gewortelde kennis dat je heel bent, dat je genoeg bent.

Dat tweede mag je nog meer ontdekken, leren en leven. Daarvoor wens je jezelf moed en kracht, om jouw wensen, vragen en behoeftes te uiten, om voor jezelf te staan. In de vorm van woorden, het maken van keuzes en de manier waarop je je leven vormgeeft. Je wenst jezelf durf, om er helemaal te zijn, met alles wat er is. Opdat je met heldere, compassievolle blik naar jezelf en om je heen kan kijken, juist ook naar de pijnlijke delen. En je wenst jezelf vertrouwen om het leven vol te leven door zelf beweging in te zetten en door je over te geven, afhankelijk van wat het moment vraagt.

Met deze gelegenheid vandaag heb je een moment gecreëerd dat uitstraalt: je mag jezelf serieus nemen, je bent het waard. Je ziet jezelf staan: sterk als een boom diep geworteld in de aarde; speels dansend met de takken in de wind. Een sterke vrouw met warm en open hart, heldere blik en krachtige stem.

Vergeet niet om daar aan zee, in de duinen, vanuit jouw eigen kracht te stralen. Laat je zien! Laat je horen!



Lieve vriendin, huisgenote, soulsister Mirjam droeg de speech aan mij voor.

De zomer uitzwaaien – beweging vanuit stilstand

Ik had nog een verslag van mezelf tegoed. Over het uitzwaaien van de zomer begin oktober 2016. Dat deed ik tijdens 24 uur aan de Haagse horizon – liefdevol vormgegeven door Bruno van den Elshout en Mario van Megen, in het gezelschap van nog 22 anderen. In haar subtiliteit voelde deze horizonobservatie minder spectaculair dan eerdere edities, maar daardoor niet minder diepgaand.

Voorafgaand aan de horizonobservatie beleef ik volle dagen. Vol met werk, met ontmoetingen, met weekendjes weg, met activiteiten, met organiseren en schrijven. Vol met veranderingen rondom het creëren en vinden van een nieuw thuis en het langzaam afscheid nemen van spullen, de plek en de mensen waar ik op dat moment nog woon. Ik heb een sterke behoefte naar rust. De 24 uur aan de horizon zijn een fijn vooruitzicht.

Als ik mezelf wekenlang steeds weer bij elkaar raap, steeds weer van ‘eigenlijk net te moe’ tot ‘yes, ik ben vol aanwezig en aandachtig’ ga, dan voel ik dat op gegeven moment in mijn lijf. In mij heerst een kakofonie aan geluiden, gevoelens, gedachtes. Soms voelt het voor mij alsof ik op zo’n moment juist iets extreems of intens wil doen, in water springen, schreeuwen, rennen… Om maar wakker te worden, om de spanning van me af te schudden. Soms is dat ook precies wat ik nodig heb. Andere keren is het juist goed om tot stilstand te komen. Dit is zo’n moment. Het vergt vertrouwen en moed om in zo’n toestand juist met alle spanning te zitten, te zijn. Met elke ademhaling, met elk moment brokkelt er langzaam een stukje hardheid van me af. Beetje bij beetje, totdat ik het leven weer door me heen voel stromen.

Twee weken voor de horizonobservatie zit ik op Ameland. Op een vroege ochtend – lopende door duinen en op het strand – bedenk ik me om een begeleide meditatie of bewegingsoefening bij zonsopkomst te faciliteren. Alleen, vanuit welke motivatie? Is dit echt het moment hiervoor of doe ik het toch vanuit het idee ‘er is een kans, mogelijkheid, die moet ik benutten’? Ik twijfel lang, tot ik weet: Nee en Ja. Nee, ik ga niets faciliteren. Ja, ik kies nu voor de zachte kracht in mezelf, voor zelfliefde en comfort. Na dagen van discipline en doorgaan geef ik nu gehoor aan de wens naar rust en ontspanning. Van een vriend leen ik allerlei top kwaliteit windstopper- en regenkleding zodat ik heerlijk droog en warm zit op het strand. In mijn tas zit lekker en gezond eten en warme thee.

De nieuwe maan, het begin van de herfst maken ruimte voor een alles omhelzende stilte, een donkere nacht. Naast dat ik veel in stilte richting horizon tuur komen er vanuit de stilstand en donkerheid ook weer beweging en kracht. Ik dans aan de vloedlijn. Ik loop een rondje langs het strand. Ik duik weer de stilte in. Dan – de zee roept mij. In de vroege ochtend al en later nog eens sterker. Ik loop ernaar toe en duik erin, eronder, laat me dragen. Ik zwem de speelse, krachtige golven tegemoet.

Ik ben er, kom, dans met me!


Dank aan alle medereizigers en -uitzwaaiers voor het fijne ‘samen alleen’ zijn!


Eric de Keizer maakte de prachtige panorama foto hierboven 🙂