seagull

They were –

standing on the bridge,

looking over the water.

They were talking –

in their own words,

their own language.

The misty clouds covering the city.

The tops of the buildings just vaguely visible.

I myself just flying through,

the cold wind against my chest,

raindrops in my face.

My words, gently cutting fog,

become forest, mountain, ocean.

I am the seagull:

a stranger at home,

at home at the waters.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Reisverslag Avontuurlijk Ondernemen

In mijn vorige blogpost kon je lezen dat ik begin november 2015 op weg was naar en in Berlijn, met El Bonte Stoet. Ik neem je graag een stukje mee in dit reizend onderzoek naar Avontuurlijk Ondernemen, inklusiv Gedicht am Ende.

Wat gingen we nou doen in Berlijn? Behalve de treinreizen zelf, verdwalen op zaterdagochtend en de vrij in te delen zondag was er geen vast programma. Wat er gebeurde kon zichzelf ontvouwen op de manier zoals dat op dat moment klopte. Op eigen verantwoordelijkheid ontstonden er ontelbare momenten waarin we met elkaar konden oefenen, delen, experimenteren, ontdekken, genieten, lachen, voelen, leren.

Vertrekpunt van eenieder hiervoor waren de persoonlijke leervragen, die alle deelnemers voorafgaand aan de reis opstelden en die we met elkaar deelden. Hierbij een aantal inzichten naar aanleiding van mijn leervragen:

Hoe weet ik wat ik wil? Door even stil te staan, want dan voel ik al snel weer welke kant ik uit wil.

Hoe creëer ik de rust en ruimte die ik daarvoor nodig heb? Door deze te nemen en wanneer nodig ernaar te vragen. Door te zien dat elk moment een mogelijkheid voor rust en ruimte, voor stil staan herbergt.

Hoe manifesteer ik mijn plek? Door te vertrouwen. Door te blijven kijken. Door te doen en te laten wat ik wil. Door duidelijk te communiceren. En door vervolgens volop te genieten van wat er dan ontstaat.

Op de terugreis, bijvoorbeeld, ging ik op gegeven moment te midden van de Bonte Stoet met muziek in de oren waterverven. Negen werkjes voor mijn medereizigers. Zelf hield ik er bovenstaand werkje aan over, een fijne herinnering aan de lichte, schijnbaar toevallige, diepgaande schoonheid van deze reis.

Op avontuur – samen alleen.

Onderstaand gedicht schreef ik namens El Bonte Stoet als dank voor Harald en collegae in wier Aikidoschool we met de hele groep verbleven. Deze woorden – nu ik ze teruglees – zijn evengoed van toepassing op mijn reisgenoten. Met speciale dank aan initiatiefnemers Bruno, Renée en Willemijn – voor zowel de zorgvuldige voorbereiding als tussentijdse afstemming waarmee op een natuurlijke manier een liefdevolle, open sfeer mogelijk maakten.

 

Danke

Für den Raum,
in dem wir warm und willkommen
wunderbar geborgen;

Für die Zeit,
in der wir achtsam und anteilnehmend
allumfassend intuitiv;

Für die Offenheit,
in der wir friedlich und frei
freundlich umarmt;

grenzenlos genießend
spielen und entdecken durften.

Avontuurlijk Ondernemen

De prachtige foto hierboven is overigens van Bruno (Photologix)

El Bonte Stoet

Komend weekend (6 t/m 8 november) reis ik met 9 andere mensen (v/m) van Nederland naar Berlijn en terug, om samen Avontuurlijk Ondernemen te onderzoeken – op initiatief van Bruno, Willemijn en Renée.

Vol vertrouwen en voorpret sloot ik bij deze bonte stoet aan. Vertrouwen en voorpret in het avontuurlijk ondernemen van de reis zelf: enerzijds open en vrij, anderzijds steeds zorgvuldig afgestemmend. Deze manier van werken geeft energie! Want:

Avontuurlijk Ondernemen = Avontuur x (Rust + Ruimte) = 🙂

Op een milde herfstdag begin oktober zit ik met Renée, Willemijn en Bruno aan zee, op het Haagse strand. Aldaar en gaandeweg denk ik mee, ik koppel terug wat me opvalt. Een maand later, op een milde herfstdag begin november, doe ik dat in de vorm van een blogpost en de ingenieuze rekensom hierboven.

Vertrouwen en voorpret zijn inmiddels ook in de Facebookgroep van het reisgezelschap voelbaar. Alle deelnemers (inclusief de initiatiefnemers) zijn uitgenodigd om hun persoonlijke drie leervragen te ontwikkelen en te delen. Gaaf want: ik zie wat mijn medereizigers bezig houdt én ben volop bewust van en bezig met mijn eigen pad.

Tot slot wil ik dan ook graag de middelste van mijn eigen drie leervragen met jullie delen: Hoe creëer ik de rust en ruimte om te doen wat ik wil? Zodat ik avontuurlijk, plezierig kan doen en laten, waardoor ik op mijn manier bijdraag aan een mooiere wereld.

Ik ben benieuwd, Wat zou jij willen leren of onderzoeken in jouw werk? Wat betekent avontuurlijk ondernemen voor jou? En ben jij benieuwd naar de verdere avonturen van El Bonte Stoet?

Two young women

One guitar, one ototo, two voices. They sit at the edge of the park, opposite the town’s hospital, separated from it only by a busy street. Inspiration. The weather? The street? No, a man urinating behind or, from their perspective, in front of a tree. Why this urge of many a male to empty oneself against something? It’s worth a song, anyways.

Instruments on their backs, bicycles in their hands. They walk along the park, towards the river. In awe: At the sight of the cloudy grey, black, red, blue ocean that takes over the sky. East, the blue sky melts into threatening darkness. A natural Rothko (is there something like an artificial Rothko?). In awe: At the pushing and pulling of the storm, the cold reality of raindrops. Bodies they are. Alive.

Two bodies, at the window inside the café on the corner – safe haven, boat, aquarium in one. They watch the lightning on the other side of the glass, yearning for someone to switch the lights off. They listen carefully to hear the thunder drowning in the café music. Inside out. Outside in. Rain pours down next to their table.

Relevant words break pleasant silence. From ecstasy to serenity, utter calmness found in storm.

Reisverslag van 24 uur horizonbeleving ‘Cleared To Land’

Op de langste dag van het jaar 2015 is de horizon de feestelijk uitnodigende landingsbaan voor een bont en wisselend reisgezelschap.

(On)zichtbare voorbereiding
Een half jaar van tevoren deelt Bruno zijn voornemen en de bijhorende uitnodiging voor 21 juni 2015. De afspraak staat sindsdien als een boom in mijn agenda geplant/d. Voor het eerst ga ik de hele 24 uur aan de horizon meebeleven (september 2014 maakte ik de eerste helft mee). Dinsdag bespreken Bruno, Lie (via Skype), Mario en ik onze verwachtingen en de gewenste invulling van de horizonbeleving. Gedurende de week groeit de voorpret, net als de verzameling van backpack, wandelschoenen, kleren, thermoskan, eten, zonnebril, handdoek, sterrenkaart in mijn kamer. Zaterdag slaat de gezonde spanning toe tijdens het doen van de boodschappen, het koken en inpakken. Ik kijk echt uit naar het moment dat ik op het strand zit! Veel te vroeg (en volgens mij onverwachts) duik ik bij Bruno in Den Haag op. Geeft gelukkig niets. We kletsen wat (ook met Lie, telefonisch), ik schrijf data van getijden, zon- en maandstand op en ga even op de bank liggen. Als ik opsta vertrekken we richting eindhalte van tramlijn 12 alwaar het reisgezelschap bijeenkomt.

Abflug
Een dozijn mensen met bakfietsen, een vuurkorf, stoelen, grote tassen verplaatst zich nu door duinen en miezerregen naar het strand. We lopen wat vertraging op, maar even na middernacht is alles en iedereen terecht en luiden we de horizonbeleving in. Tijd voor een duik in de donkere, koude, heerlijke golven. Terug aan land is het kampvuur een welkome warmtebron, evenals de kleren waarin ik laag voor laag in verdwijn. Dan neem ik mijn plaats in aan de rechtervleugel van onze opstelling.

Where is my mind
Koude voeten, de rook die mijn kant opwaait, de regen – ik schrijf op: “ik doe waar ik behoefte aan heb”, maar ook: “loslaten, loslaten, loslaten”. Handelen of laten zijn? Uiteindelijk beweeg en verplaats ik om warmer en zuurstofrijker te zitten, een picknickkleed doet dienst als extra regenbescherming. Handelen én laten zijn! Het wordt stil. Een vos passeert. Ondanks deze leuke ontmoeting komen er duistere gedachten in me op. De zee als monsterlijke laatste redding. Ik denk aan verdronken, aangespoelde vluchtelingen. Hoe gelukkig we ons kunnen prijzen dat we hier veilig, zonder grote zorgen of angsten op het strand zitten. Later vraag ik me af hoe schoon de zee eigenlijk is. Mijn perceptie van de zee is zo positief dat ik dikwijls negeer wat ik eigenlijk wel weet: de plastic soep, olierampen of eerder genoemde drenkelingen. De zee als Ganges, heilig doch vervuild?

Stil rijkdom
Eindelijk zink ik in prettige stilte. Stilte aangevuld met het gedeelde genot van een bakbanaan, gesprekken rond het kampvuur, een introductie Chi Gong door Lie, mooie gitaar- en stemgeluiden van Jean-Michel. Slapen doe ik niet of nauwelijks. Met name op vertrek- en aankomstmomenten van wisselende deelnemers ontstaan er een nieuwe samenstelling en dynamiek. In die golvende beweging hervat ik steeds weer rust en ruimte. Net als de meeuwen boven de horizon vliegen we in evenwichtige formatie. Ineens vraag ik me af hoe of wat ik eigenlijk wil (laten) landen vandaag. Op welke vragen hoop ik een antwoord te krijgen? Wellicht hoe (theoretische) kennis en overtuiging in de praktijk te brengen? Mijn rol in de samenleving, de wereld?

Vloeibare tijd en divers moois
De wind heeft mijn duistere gedachten al lang weggeblazen. De tijd is weer vloeibaar geworden. Het maakt me niet uit hoe laat het is, als de 24 uur nog maar niet voorbij zijn. Ik geniet van elk moment. Een greep uit het weer- en kleurenpalet: witte wolken boven de nachtelijk zwarte zee; een scherpe horizonlijn in de ochtend; milde wind met  een crèmekleurig landschap; regen in onstuimig grijs; en als grande finale breken de wolken in de avond open en maken plaats voor blauwe lucht, en een stralende zon. Tijd voor mij om een tweede keer te gaan zwemmen. Voor mij de horizon, om mij heen groene golven, wijd water. Later duiken Bruno en Jean-Michel ook nog eens de zee in. Twee silhouetten in de glinsterende zee, de zon staat laag, de wolken aan de horizon lijken bergen van een tropisch eiland.

Ankunft
Plotseling weet ik het. Niet zo zeer de vragen, maar het antwoord: alles is er al. Het voelt als een diep gewortelde kern van waarheid, een bron waaruit ik energie en creativiteit put. Tegen middernacht dan ook de letterlijke landing. Zo’n tien mensen zitten met zicht op de horizon, en rode wangetjes rond het kampvuur. Ik zou hier nog wel langer willen zitten, maar meedogenloos manifesteert zich de tijd, het is weer middernacht. We ruimen op, sluiten de reis af, delen glimlachende woorden en omhelzingen.

Na de editie in september 2014 schreef ik onder andere dat ik ook achteraf nog zo blij werd van “de rust, buiten zijn, een beetje gek kunnen doen, vertrouwd samen alleen (en vrij) zijn, de luxe om voor een nacht op het strand te kiezen, en de zekerheid op het goede moment op de goede plek te zitten.” Deze keer ligt de nadruk voor mij op samen en vrij. Alles is er al: als iedereen met het hart en naar eigen mogelijkheid geeft én ontvangt, doet én laat is veel (moois en schijnbaar onmogelijks) mogelijk!

Meer ervaringen van deze 24 uur aan de horizon lees je terug in de verslagen van medereizigers Bruno, Lie en Mario!