Reisverslag van 24 uur horizonbeleving ‘Cleared To Land’

Op de langste dag van het jaar 2015 is de horizon de feestelijk uitnodigende landingsbaan voor een bont en wisselend reisgezelschap.

(On)zichtbare voorbereiding
Een half jaar van tevoren deelt Bruno zijn voornemen en de bijhorende uitnodiging voor 21 juni 2015. De afspraak staat sindsdien als een boom in mijn agenda geplant/d. Voor het eerst ga ik de hele 24 uur aan de horizon meebeleven (september 2014 maakte ik de eerste helft mee). Dinsdag bespreken Bruno, Lie (via Skype), Mario en ik onze verwachtingen en de gewenste invulling van de horizonbeleving. Gedurende de week groeit de voorpret, net als de verzameling van backpack, wandelschoenen, kleren, thermoskan, eten, zonnebril, handdoek, sterrenkaart in mijn kamer. Zaterdag slaat de gezonde spanning toe tijdens het doen van de boodschappen, het koken en inpakken. Ik kijk echt uit naar het moment dat ik op het strand zit! Veel te vroeg (en volgens mij onverwachts) duik ik bij Bruno in Den Haag op. Geeft gelukkig niets. We kletsen wat (ook met Lie, telefonisch), ik schrijf data van getijden, zon- en maandstand op en ga even op de bank liggen. Als ik opsta vertrekken we richting eindhalte van tramlijn 12 alwaar het reisgezelschap bijeenkomt.

Abflug
Een dozijn mensen met bakfietsen, een vuurkorf, stoelen, grote tassen verplaatst zich nu door duinen en miezerregen naar het strand. We lopen wat vertraging op, maar even na middernacht is alles en iedereen terecht en luiden we de horizonbeleving in. Tijd voor een duik in de donkere, koude, heerlijke golven. Terug aan land is het kampvuur een welkome warmtebron, evenals de kleren waarin ik laag voor laag in verdwijn. Dan neem ik mijn plaats in aan de rechtervleugel van onze opstelling.

Where is my mind
Koude voeten, de rook die mijn kant opwaait, de regen – ik schrijf op: “ik doe waar ik behoefte aan heb”, maar ook: “loslaten, loslaten, loslaten”. Handelen of laten zijn? Uiteindelijk beweeg en verplaats ik om warmer en zuurstofrijker te zitten, een picknickkleed doet dienst als extra regenbescherming. Handelen én laten zijn! Het wordt stil. Een vos passeert. Ondanks deze leuke ontmoeting komen er duistere gedachten in me op. De zee als monsterlijke laatste redding. Ik denk aan verdronken, aangespoelde vluchtelingen. Hoe gelukkig we ons kunnen prijzen dat we hier veilig, zonder grote zorgen of angsten op het strand zitten. Later vraag ik me af hoe schoon de zee eigenlijk is. Mijn perceptie van de zee is zo positief dat ik dikwijls negeer wat ik eigenlijk wel weet: de plastic soep, olierampen of eerder genoemde drenkelingen. De zee als Ganges, heilig doch vervuild?

Stil rijkdom
Eindelijk zink ik in prettige stilte. Stilte aangevuld met het gedeelde genot van een bakbanaan, gesprekken rond het kampvuur, een introductie Chi Gong door Lie, mooie gitaar- en stemgeluiden van Jean-Michel. Slapen doe ik niet of nauwelijks. Met name op vertrek- en aankomstmomenten van wisselende deelnemers ontstaan er een nieuwe samenstelling en dynamiek. In die golvende beweging hervat ik steeds weer rust en ruimte. Net als de meeuwen boven de horizon vliegen we in evenwichtige formatie. Ineens vraag ik me af hoe of wat ik eigenlijk wil (laten) landen vandaag. Op welke vragen hoop ik een antwoord te krijgen? Wellicht hoe (theoretische) kennis en overtuiging in de praktijk te brengen? Mijn rol in de samenleving, de wereld?

Vloeibare tijd en divers moois
De wind heeft mijn duistere gedachten al lang weggeblazen. De tijd is weer vloeibaar geworden. Het maakt me niet uit hoe laat het is, als de 24 uur nog maar niet voorbij zijn. Ik geniet van elk moment. Een greep uit het weer- en kleurenpalet: witte wolken boven de nachtelijk zwarte zee; een scherpe horizonlijn in de ochtend; milde wind met  een crèmekleurig landschap; regen in onstuimig grijs; en als grande finale breken de wolken in de avond open en maken plaats voor blauwe lucht, en een stralende zon. Tijd voor mij om een tweede keer te gaan zwemmen. Voor mij de horizon, om mij heen groene golven, wijd water. Later duiken Bruno en Jean-Michel ook nog eens de zee in. Twee silhouetten in de glinsterende zee, de zon staat laag, de wolken aan de horizon lijken bergen van een tropisch eiland.

Ankunft
Plotseling weet ik het. Niet zo zeer de vragen, maar het antwoord: alles is er al. Het voelt als een diep gewortelde kern van waarheid, een bron waaruit ik energie en creativiteit put. Tegen middernacht dan ook de letterlijke landing. Zo’n tien mensen zitten met zicht op de horizon, en rode wangetjes rond het kampvuur. Ik zou hier nog wel langer willen zitten, maar meedogenloos manifesteert zich de tijd, het is weer middernacht. We ruimen op, sluiten de reis af, delen glimlachende woorden en omhelzingen.

Na de editie in september 2014 schreef ik onder andere dat ik ook achteraf nog zo blij werd van “de rust, buiten zijn, een beetje gek kunnen doen, vertrouwd samen alleen (en vrij) zijn, de luxe om voor een nacht op het strand te kiezen, en de zekerheid op het goede moment op de goede plek te zitten.” Deze keer ligt de nadruk voor mij op samen en vrij. Alles is er al: als iedereen met het hart en naar eigen mogelijkheid geeft én ontvangt, doet én laat is veel (moois en schijnbaar onmogelijks) mogelijk!

Meer ervaringen van deze 24 uur aan de horizon lees je terug in de verslagen van medereizigers Bruno, Lie en Mario!

2 Replies to “Reisverslag van 24 uur horizonbeleving ‘Cleared To Land’”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s